கட்டுரை ஆத்மாநாம் எஸ். வைதீஸ்வரன்

எஸ்.  வைதீஸ்வரன்

 

ஆத்மாநாம்

 

 

 

 

 

 

 

 

ஆத்மாநாமை  நான் சந்தித்து  அவ்வப்போது  சில வார்த்தைகள்  பேசிப்

பிரிந்து போன சில வருஷங்களுக்குப்  பிறகு  தான்  அவரை  ஒரு அருமையான  தீவிரமான  கவிஞனாக  நான்  வாசித்து  அறிந்து உணர்ந்து கொள்ள முடிந்தது.!!

திருவெல்லிக்கேணியில்   கவிஞர் ஞானக்கூத்தன்  அறையில் ஒரு

நாலைந்து பேர்கள்  அடிக்கடி சந்தித்துக் கொள்ளும் ஸ்வாரஸ்யமான நாட்களில் தான்  நான் முதன் முதலில்  ஆத்மாநாமைப் பார்த்தேன் அவர்  அந்த மாதிரி கூட்டங்களில் அங்கே  ஓரமாக  பணிவாக உட்கார்ந்து கொண்டிருப்பார்.    அவர்  பிரஸன்னமே  தெரியாத  அடக்கத்துடன்  உட்கார்ந்திருப்பார். பார்க்கும்போது மரியாதையுடன் புன்னகை செய்வார்.

பெரியவர்கள்  பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது  ஓரத்தில்  ஆவலோடு  உட்கார்ந்து வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் சிறுவனைப் போலத்  தான் எனக்கு ஆத்மாநாமைப் பற்றி  நினைக்கத் தோன்றியது.    மௌனமாக  ஆனால்  மிக கவனத்துடன் சம்பாஷணைகளை  கேட்டுக் கொண்டிருப்பார்.  அந்த   பேச்சின் கருத்தை  தனக்குள்ளேயே  விவாதித்துப்  பார்த்து தனக்கு  சரியாகத் தோன்றுவதை மட்டும்  ஏற்றுக்  கொள்ளும் கூர்மையான சிந்தனைப் போக்கு கொண்டவராக  அவர்  அப்போது  இருந்திருக்க வேண்டும்.  பேச்சின் குறுக்கே அதை வெட்டியோ ஒட்டியோ  பேசியதை  நான்  பார்த்த்தில்லை.

ஆனாலும்   அவருக்குள்  கவிஞன் என்ற ப்ரக்ஞை துளிர் விட்டு தளிர்த்துக் கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தவராகவும்  அது பற்றி தீவிரமாக சிந்திப்பவராகவும் அவர் அந்த காலகட்ட்த்தில்    இருந்திருக்க வேண்டும்

நான் அதிகப்படி அவரை ஒரு  நாலைந்து தடவைக்கு மேல் சந்தித்திருக்க மாட்டேன் என்று ஞாபகம்.   அப்போது  அவருடைய மிக்க் குறைந்த கவிதைவரிகளைத் தான் பார்த்திருக்கிறேன்….வருடம் 1969/ 70  ஆக இருக்கலாம்.    அதற்குப் பிறகு  நானே  தீவிரமான  உடல் உபாதைக்கு ஆளாக நேர்ந்தது.   வழக்கம் போல்  ஓடியாடி அடிக்கடி நண்பர்களை சந்திக்கும் பழக்கம்  வெகுவாகக் குறைந்து போயிற்று.

எழுத்தையே   மூச்சாக்க் கொள்ள வேண்டும் என்ற  லட்சியங்கள் காற்றில் பறந்து போய்  மூச்சு விடுவதே  பெரும் பாடான  நிலைமையாகிகிடக்க வேண்டியதாயிற்று.

அந்த  இடை வெளி வருஷங்களில்  ஆத்மாநாம்  தன்னை அறிந்து கொண்டு விட்டார்.  தன் வாழ்க்கையின் மூலை முடுக்குகளிலெல்லாம்  அலையடித்துக் கொண்டிருந்த  ஆத்ம வேதனைகளை  கவிதைகளாக்க அதுவும் மிக சுயமான தொனியில்  கவிதைகளாக்க  தெரிந்து கொண்டு விட்டார்.

“ழ” என்ற தலைப்பில்  கவிதைக்காகவே ஒரு பத்திரிகையை ஆரம்பித்து  நல்ல தரத்துடன்  நட்த்தக் கூடிய  இலக்கிய ஆளுமையையும்  பெற்று விட்டார்.

இன்றைய  வாசிப்பில் கூட  “ ழ”  பத்திரிகையில் வெளி வந்த பல கவிதைகள்    நுண்மையான  தற்காலத் தன்மையும்  அவசியமான எளிமையும் கொண்டதாக  அனுபவ உண்மை சார்ந்த கருப் பொருளை கொண்டிருப்பதை பார்க்க முடிகிறது.  ஒரு  கால கட்டத்தின் சிறந்த

கவிதைப் போக்கின் பிரதிபலிப்பாக,  ஆவணமாக  “ ழ “ இன்றும் நிலைக்கிறது.

ழ  சமயத்தில்  ஆத்மாநாம் பத்திரிகைக்கு   என்னைக் கவிதை அனுப்பும்படி இரண்டு மூன்று முறை தபால்கார்டு போட்டார்.  ஆனால்  ஏனோ  அன்று எனக்கிருந்த சங்கடத்தில் கவிதைகள் எதுவும் எழுதவில்லை.  அனுப்ப முடியவும் இல்லை  அதனால் ழ பத்திரிகையில்  என் கவிதைகள் எதுவும்  வெளியாகாமல் போனது  எனக்கு இன்றும்  வருத்தமாக  பெரிய இழப்பாகவும்  இருக்கிறது..

அதை விட  பெரிய  இழப்பு  எவ்வளவோ  சாதிக்கக்  கூடிய  உண்மை வேட்கையும்  மனித அவலங்களை எண்ணி நெக்குருகும் பான்மையும் கொண்ட நல்ல கவிஞர் எனது நண்பர்  ஆத்மாநாம் அத்தனை சின்ன வயதில் அகாலமாக தன்னை மாய்த்துக் கொண்டார்.

அவருடைய  இழப்பு  பல வருஷங்களாக  எனக்குள் புதைந்துப் போனதென்றாலும் இன்னும்  புகைந்து கொண்டு தான்  இருக்கிறது  அந்த அதிர்ச்சியான  சோகமான உண்மையை  நான் சில  ஆண்டுகளுக்கு முன்பு  தான் திடீரென்று தற்செயலாக  உணர்ந்து கொண்டேன்..

கீழே  தரப்பட்டிருக்கும் கவிதை  திடீரென்று எந்த வித பிரத்யேக முயற்சியும் இன்றி ஆத்மாநாம்  பற்றிய கவிதையாக  அடிமனத்திலிருந்து நேராக  வந்து விழுந்தது  மறு திருத்தத்திற்கு இடமே வைக்காமல்!

இது மிகையான  செய்தி  அல்ல.

*****************

ஆத்மாவின்  குரல்    [ 1993 ]

———————————————–

கிணற்றில்

என்றோ விழுந்த  என் நிலவை

தேடிப் போனேன்,…….நள்ளிரவில்

நிலவு  இன்னும்

தொலைந்து விடவில்லையெனத் தெரிந்தது.

நடுங்கிய  நீர்…..  பிம்பமாய்…….

குரல் கேட்டவுடன்

நிலவு  போல்  இல்லை

“  நீ  யார்  முகம்?…..   என்றேன்

“ உன் முகத்திற்குள் பிறந்த முகம்….”

என வட்டமாய்  ஒலித்தது

நீர் மட்டத்தின் மேல்.

“ சுற்றி வளைக்காதே….சொல்லு…

எனது  ஆத்மாவா…..நீ? “  என்றேன்

“ஆத்மா…….நாமே…….”  என்றது

வளைந்து.

“அடாய்…..  அன்று

அலையில் தெறித்த மீன்களைப் போல்

அழகான  சில  கவிதைகளைத்

தமிழுக்குத் தந்து விட்டு

நழுவி விட்டாயே…

இருட்டின்  ஈரமான  ஆழத்திற்கு…………

ஏன்?……”  என்றேன்…

 

அது  இன்னும்

எனக்கே…வெளிச்சமாக வில்லை…..

கவிதையின் விந்துகள்  போல்…”

எனக் குறும்பொலி  செய்தது……

………ழழ் ழழ் ழா ழழ்ழ்ழா ……………..

 

***

Advertisements