கவிதை கணேசகுமாரன் கவிதை

கவிதை : கணேசகுமாரன் 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

உலகின்குரூரமானமுத்தம் 

நகரமெங்கும் 
தனித்தலைகிறதுஒருமுத்தம்
அதன்ஈரம்சிவந்திருக்கிறது 
மதுக்கோப்பையொன்றில்விழுந்துஎழுந்து 
துளிகள்சிதறிவிரையும்முத்தம் 
கண்ணீர்கழுவியநண்பனின்கன்னத்தில் 
விழுந்துஅழுகிறது 
அதற்குஒருபால்யமுண்டு 
மிருதுவானஉள்ளங்கைமீதுதன்னைபதிக்க 
கனவுகளில்விரையும்முத்தம் 
உதடுகள்துடிக்கத்தோல்வியுறுகிறது 
காதலிகளால்கைவிடப்பட்டமுத்தமது 
உலகில்வாழத்தகுதியற்றஅம்முத்தம் 
விடிவதற்குள்தன்னைநெருப்பிலிட்டு 
பொசுக்கிக்கொள்கிறது 
நிகோடின்போர்த்தியிருக்கும்செத்தமுத்தம் 
அதிகாலையில்தன்னைஅடக்கம்செய்துகொள்கிறது 
வெடிப்புற்றஊமைஉதடுகளின்பிளவில்.

 

*

 

இரவு 12.40 க்குஒருகுறுந்தகவல்வந்தது


12 : 40


வீழும்கறுப்புநயாகராவில்ரோஜாபூத்துஅசைந்ததே
வட்டத்தடாகத்தில்உயிர்சிமிட்டிமிதந்ததேஇருமீன்கள்… 

ஈரச்செர்ரியில்   ஊறிஅசைந்ததேஅவன்பெயர்

மியாவ்மயிர்களில்மிதந்துநகர்ந்ததேஅவன்காற்று

12 :41

சிகைமொத்தம்வழித்து
சாக்பீஸில்எண்எழுதிகையில்திணித்தசிலேட்டுடன்
குற்றவாளிக்கூண்டில்ஏற்றினான்
கைநிறையஅமிலம்அள்ளிகண்களில்ஊற்றிஅடைத்தான்
சிறுகத்திகொண்டுஉதடுகளின்குறுக்கேஒரேவெட்டு
நான்குதுண்டாக்கினான்
அதேகத்தியினால்கழுத்தறுத்தான்
தொடர்புஎல்லைக்குஅப்பால்பெருகியரத்தம்
பார்த்தபடிபதில்தகவல்அனுப்பினான்.

***   

 

Advertisements