கவிதை – ரத்திகா கவிதை

ரத்திகா கவிதை

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

என் மரத்து முதல்பறவை எழுவதற்கு முன்பே

நானெழுந்துவிடும் மரபணு

என்னில் பதியமிடப்பட்டிருக்கிறது

 

மேலும் சில மரபணுக்கள்

உங்களுக்கு உபாதைகள் ஏற்படுத்தாப் பதியன்கள்

 

அவைகள்

என்னை உங்களுக்கு முன்பே எழச் சொல்லும்

உங்கள் நாக்கோணாமல் சமைக்கச் சொல்லும்

மனங்கோணாமல் படியச் சொல்லும்

என் மகளிலும் அவற்றை பதியமிடச் சொல்லும்

 

வேறொன்றும் அறியாதபடிக்கு வாழ்வேன்

ஒருநாள் மாய்ந்தும் போவேன்

 

இப்படியாகத்தான் போனது

நேற்றுவரை

என் நேர்க்கோட்டுத் தக்கை வாழ்வு

 

கைகள் புறம் கட்டப்பட்டு

மார்பகங்கள் அறுக்கப்பட்ட

நிர்வாணப் பெண்ணொருத்தி

என்னுள் ஓரிரவு கூடு பாய்ந்தாள்

 

இப்போது மேலும் சில பெண்கள்

உறவுகளை இழந்த ஈராக்கியப் பெண்கள்

சவுக்கடிகளால் உடல் பிளந்துபோன ஆப்கானியப் பெண்கள்

மனம் பிறழ்ந்த

புலம் பெயர்ந்த பெண்கள்…

 

ஆயிரமாயிரம் மயானங்களின் ஓலங்கள்

கேட்கிறதா

கேட்கிறதா

 

அவர்களை ஒன்றிணைக்கிறாள் ஒருத்தி

கூடுபாய்ந்து ஒருத்தியாகிறாள்

 

புனைவுகள் சில சமயம் பொய்ப்பதில்லை

என் மார்பைப் பிளந்து வெளியேறப் போகிறாள்

 

நீள்துயிலிலிருந்து விழித்தெழுகிறேன்.

 

**

 

 

 

 

கோடையின் தீ நாவுகளைத் துண்டிக்க

வழி தெரியமல் சபித்தபடி உறங்கிப் போனவளின்

பின்னனிரவுக் கனவில்

பெருமழை பெய்தது

 

காட்டறுகள் படுக்கையைச் சுழற்றித் தாலாட்டின

மரங்களை உலுக்கி தேவதைகள்

அவள் மீது பூக்களைச் சொரிந்தனர்

ஒரு பூவென ஆகிவிட்ட உடலைக் கண்டு பூரித்து

ஒருக்களித்துப் படுக்க எண்ணியவள்

மெல்லக் கண் மலர்ந்த பொழுதில்தான் கவனித்தாள்

விரித்த குடையுடன் ஒருவன்

முழுக்க நனைந்தபடி

தன் வெகு அண்மையில் நிற்பதை

திடுக்கிட்டு  எழுந்து ஆடைகளை சரிசெய்து கொண்டிருந்தவளிடம்

ஐந்து பிறவிகளிலும் அவளைத் தொடர்ந்து

வந்து கொண்டிருப்பதாகசச் சொன்னான்

 

தூக்கமும் கனவும் கலைந்த துயரத்திலிருந்து

விடுபட முடியாது போனவள்

இன்னும்

இரண்டே இரண்டு பிறவிகள் காத்திருக்குமாறு அகன்று போனாள்

 

அவள் வாசலின் புங்கை மரத்தின்கீழ்

காத்திருக்கத் தொடங்கினான் அவன்.

***

Advertisements