கவிதைகள் – மதுமிதா கவிதைகள்

  

மதுமிதா கவிதைகள்

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1. வன ராணி

 

மலர் பறித்துச் சூடாது

மரத்திலேயே அழகுபார்க்கும்

குளிர் இரவைப் பிடித்துக்கட்டி

குழல் கற்றையாய் விரித்துப்போட்டு

விழிகளில் நளின மௌனமொழி பேசும்

வன ராணி நான்

 

 

 

நட்ட நடு வனத்தில்

மலரின் மகரந்தம் சுமக்கும் மாருதத்துக்கு இசைந்து

இலைகள் அசைந்து இன்னிசை இசைக்க

எதையும் உணராது

இரு வாலின் நுனிகள் மட்டுமே புள்ளியாய் மண்ணில் ஊன்றி

இணைபிரியா நாக நடனம் ஆடிக் கிடந்தோம்

வேடிக்கை பார்க்கும் விழிகளில்

அச்சம் ஆச்சர்யம் ஆனந்தம்

 

விழிகள் மயங்கிட ஒரு அழுத்தமான முத்தம்

வார்த்தை இழந்து கிடக்க ஒரு இறுக்கமான தழுவல்

மோனநிலையில் காதல் மகிழ்வில் காமனின் வசத்தில்

மலையில் மேகங்களை உரசி

ஜோடிப்புறாக்களாய் பறந்த நினைவும் வருமோ உனக்கு

பட்டால் கொழுந்தாய் எரியும் நெருப்பெனக் கொதித்துக் கிடந்த வெம்மையைச் சிறு தீண்டலால்

மலையில் கீழ் நோக்கிப் பாயும் அருவியில் பெருகும்

புதுவெள்ளமாய் குளிர்வித்தாய்

ஆடிக்கிடந்தோம் காற்றில் குதித்து ஆடும் இணைமான்களாய்

துள்ளிக் குதித்தோடிய நாட்களின் நினைவையும்

ஒருசேரப் பறித்துச் சென்றுவிடும் திறனை

எங்கு கற்று பேரலையில் அதிர்ந்து துவளும்படி சிற்றிலையாய் தனியே விடுத்து எங்கே சென்றாய்

 

கனிந்த மாம்பழத்தின் மணத்துடன்

புது மாந்தளிரின் வாசம்

மூலிகைகளின் மணத்துடன்

புது வசந்தத்தின் வாசம்

 

கோட்டை இன்றி ராஜாங்கம் இன்றி

அரச உடைகளும் இன்றி

உயிர் காத்திட நம்பிக்கையை இறுகப் பற்றி

உனக்கென காத்திருக்கையில்

விழிகளில் காதல் தீபம் மட்டும் ஏந்தும்

வன ராணி நான்

 

 

 

 

2. வாசிக்கும் தாகத்தில்

 

இதழ்களால் அளவெடுத்தாய்

விழிகள் கிறங்க உன்மத்தமாகி

வண்ணங்களின் வாசங்களின் போதையில்

சாவி கொடுத்த பொம்மையாய் இயங்கி

முற்றிலும் என்வசமானாய்

என்னவானோம் காமனின் வசம் சேர்ந்தோம்

 

முன்கோபத்திற்கும் சமாதானத்திற்கும் இடையே

சட்டென ஒளிர்ந்த வானவில்லாய்

அனிச்சையாய் இணைய நேர்ந்தது

முன்னேற்பாடோ முன்னெச்சரிக்கையோ இன்றி

 

நதியாய் கடலைச் சேர பயணித்துக்கொண்டிருந்தாய்

படகாய் உன்னுள் பயணிக்கச் செய்தாய்

நதிவலம் முடிந்ததும்

நலமாய் கரைசேர்த்து பயணம் தொடர்வேன் என்றாய்

முற்றுமாய் மூழ்கிவிடவேண்டும் என்னும் வேட்கை அறியாது

 

சேகரித்த மடல்களனைத்தும் இல்லை

வாசிக்கும் தாகத்தில் இப்போது உழன்று கிடக்கிறேன்

 

 

எப்போதும் உனக்கென காத்திருக்கிறேன்

 

எப்போதும் ஏன் மூடிய கதவின்முன் காத்திருக்கிறேன்

அங்கிருந்து எந்த பதிலும் இல்லை

 

நீ வருகிறாய் நீ பார்க்கிறாய்

தேர்ந்த மந்திரவாதிபோல்

மந்திரக்கோல் உயர்த்தி என்னைத் தொட்டு

பொன் கல் ஆக்கினாய்

உடன் பொன் மலரானேன்

குளிர்த் தென்றலில் மிதந்தபடி

உன் இதயத்தை நெருங்கினேன்

நீ எடுத்துக்கொள்ள மறுத்தாய் தயங்கினாய்

அது உன் தோள்களில் தவழ்ந்து

தரையில் வீழ்ந்தது உன் பாதங்களைத் தீண்ட

முழு சரணாகதி

 

ஒலிகளில்லை

அமைதி மட்டுமே

 

மலரை ஏந்தினாய்

மணம் நுகர்ந்தாய்

புதுநறுமணத்தைக் கண்டுகொண்டாய்

முத்தமிட்டுத் தூக்கி எறிந்தாய்

 

எப்போதும் காத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்

மறுபடியும் நீ என்னை ஏந்திக்கொள்ள

எப்போதும் நீ இங்கேயே இருக்கிறாய் என்பதை அறியாது

எப்போதும் காத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்

 

 

 

3. வேறு வழியில்லை

 

எங்கு சென்றாலும் உன்னுடன்

எடுத்துச் சென்றுவிடுகிறாய் என்னை

எங்கு சென்றாலும்

வாசம் சுமந்து செல்லும் காற்றாய்

 

நினைக்காமல் இருக்கிறேன் என்று சொல்

நினைவிலிருந்து நீக்கப் பார்க்கிறேன்

நீங்கி விடுகிறேன்

 

பேசவேண்டாம்

பேசிக்கொண்டிருக்கிறாயே நினைவில் அதை நிறுத்தி விடு

நீங்கி விடுகிறேன்

 

நினைவுகளை அழித்திட

இயலுமா உனக்கு சொல்

நீங்கி விடுகிறேன்

 

ருசி கண்ட பூனை

அன்பை ருசிக்காமல் நீங்க இயலுமா

பசியோ ருசியும் அறியாதே

அன்பால் நிறைத்த உன்னை நீங்குவது எப்படி

 

உயிர் நீங்கும்பொழுது முற்றிலும் நீங்கியிருப்பேன்

உண்மை வேறு வழியில்லை

 

 

 

4. அடம் பிடிக்கும் குழந்தை நீ… 

 

கண்ணனின் லீலைகளாய்

மிஞ்சும் குழந்தையின் அடம்

 

கெஞ்சும் மிரட்டல்

கொஞ்சும் பாவனையில்

 

வஞ்சம் நிறையுலகில்

தஞ்சமடைந்தேன் உன்னை

பஞ்சாய் பற்றிக்கொண்டாய்

 

உன்னுயர் குணங்கள்

உன் பலவீனங்கள்

உன் சோதனைகள்

அனைத்தையும் கடந்து

 

நான் நானாக இருப்பேனென

அடம் பிடிக்கும் குழந்தையுனை

ஒதுங்கிச் சென்றாலும்

இழுத்து இறுக

அரவணைத்துக் கொண்டேன்

அன்பின் மிகுதியில்

 

ஆண்டுகள்

ஜென்மாந்தர தேடலுக்குப் பின்

அடங்கி என்னுள்

அமைதியின் சொரூபமானாய்

 

**

Advertisements