ரவிஉதயன் கவிதைகள்

ரவிஉதயன்


1

கடைசிச்சதரைக்கு வீழ்கிற
இலையைப்  போன்றே
கணித நுட்பம்

தவிப்பு மனிதர்களின்
தந்திர வழி என்கிறார்கள் ?

தீர வலிக்குச்செய்து கொள்ளும்
நித்தியப்பணிவிடை என்கிறார்கள் ?

காதல் ஜோடிகளின்
கைகளிலிருக்க

கடைசி துருப்புச்சீட்டுஎன்கிறார்கள் ?

போதுமான தொரு
வாழ்விலிருந்து மீளும்
சுய விலகல் என்கிறான் ஞானி
ஒரு வேளை

துடித்தடங்கும்
இக்கயிற்றை அறுத்து
தரையிறக்குகையில்
உடைந்த என் குரல்வளையில்
எஞ்சியிருக்கலாம்

ஒரு தற்கொலையின்
காரணத்திற்கான
கடைசிச்சொல்.

2

ரேகைகளை வாசிப்பவன்

விரிந்த
உள்ளங்கையில்
ரேகைகளின்தடங்களைப்பார்க்கிறான்

மேடுகளை நீவி
பள்ளங்களில் நிரப்புகிறான்

செடிவேர்கள்ப்போல
கிளைபிரிந்து செல்லும்
ரேகைகளின் பாதைகளில்
ஒரு சிற்றெம்பைப்போல்
ஊர்கிறான்

உள்ளங்கைக்கதவைத்திறந்து
உள்ளே இருப்பவனிடம்
யாசிக்கிறான்
தனது
ஒருகவளச்சோற்றுப்பசிக்கு.

3

இரையின் பசி

உலைகொதிக்கும் இதயம்
வளைக்கரம்பற்றி  இழுத்து
ருசித்த உதடுகளில்
ஒருவகை ருசி.

திமிரும் உடலோடு,
முனகல் குரலோடு
சேர்த்தணைத்து
உதடுகள் பதித்து
உறைந்த
மின்னற்ப்பொழுது
சுடர்ந்து திகைத்து
இருவிழிகள்
செருகக்கண்டது
இரையின் பசி

4

மழைப்பாடல்
காற்று வீசுகிறது
மரம் தலையசைக்கிறது
இலைகள் கைத்தட்டிசலசலக்கின்றன
நெடிய சாந்தம்
பிறகுதான் ஆரம்பித்தது
மழை தன்மகத்தான பாடலை

Advertisements