மொழிபெயர்ப்பு _ நேர்காணல் – ரேமண்ட் கார்வர் – தமிழில்: ஜி.குப்புசாமி

மொழிபெயர்ப்பு _ நேர்காணல் – ரேமண்ட் கார்வர் – தமிழில்: ஜி.குப்புசாமி

உலகின் தலைசிறந்த சிறுகதைகள் என்ற பெயரில் எத்தனை தொகுப்புகள் வந்தாலும் அவற்றில் தவறாமல் இடம் பெற்றுவிடுகிற பெயர் ரேமண்ட் கார்வர். 1938ல் அமெரிக்காவின் ஓரிகன்னில் கிளாட்ஸ்கனீ என்ற ஊரில் பிறந்தவர். அமெரிக்காவின் தரத்தில் கீழ் மத்திய வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த இவரது வாழ்க்கை மணவாழ்க்கைச் சிக்கல்களாலும் மதுப்பழக்கத்தாலும் கொந்தளிப்பாகவே இருந்தது.

எவ்வளவு பிரச்சனைகள் இருந்த போதிலும் அவரிடமிருந்த இலக்கிய மேதமை பற்பல அற்புதமான, காலத்தால் அழியாத சிறுகதைகளை படைத்து வந்தது. வர்ணனையற்ற கதை சொல்லும் பாங்கு, நேரடியான விவரிப்புகள், தீவிர உணர்ச்சிபாவத்தைக் கோரும் இடங்களில் கூட மிகக்குறைவான சொற்களில் அதீதமான அழுத்தம் கொண்டிருக்கும் வரிகள் என இவரது சிறுகதைகள் 1970களில் ஒரு புதிய அமெரிக்க இலக்கிய எழுச்சியை சிறுகதைகளில் கொண்டுவந்தது. ரிச்சர்ட் ஃபோர்டு, டோபியாஸ் உல்ஃப் போன்ற எழுத்தாளர்களை இவரது பாணியில் எழுத, பின்பற்ற வைத்த ‘மினிமலிஸம்’ என்ற புதிய வகை எழுத்துக்கு ஆதாரமாக அமைந்தது இவரது சிறுகதைகள்.

*

உங்கள் ஆரம்பகால வாழ்க்கை எப்படியிருந்தது? எது உங்களை எழுத வேண்டுமென்று ஆக்கியது?

கிழக்கு வாஷிங்டனிலிருந்த யாகிமா என்ற சிற்றூரில் வளர்ந்தேன். அங்கிருந்த மர இழைப்பகத்தில் அப்பா பணியாற்றி வந்தார். இரம்பங்களை சாணைத் தீட்டுகிற வேலை. அம்மா ஒரு கடையில் எழுத்தராக, உணவு பரிமாறுபவராக என்னென்னவோ வேலை பார்த்து வந்தார்.  இல்லாவிட்டால் வீட்டில் இருப்பார். எந்த வேலையிலும் நீண்ட காலம் இருந்ததில்லை. அவளது ‘நரம்புக்கோளாறு’ பற்றி வீட்டில் ஒரு  பேச்சு இருந்தது ஞாபகத்தில் இருக்கிறது. சமையலறையில் அங்கணத்துக்கு அடியிலிருந்த அறையில் அம்மா ஒரு விசேஷமான ‘நரம்பு மருந்து’ வைத்திருந்தார். ஒவ்வொரு நாள் காலையிலும் இரண்டு கரண்டியளவுக்கு எடுத்து அருந்துவார். அப்பாவின் நரம்பு மருந்து விஸ்கி. அதே அறையில் அவரும் ஒரு குப்பியை வைத்திருப்பார். அல்லது வெளியே மரக்கொட்டகையில் வைத்திருப்பார். அதை ஒருமுறை எடுத்து சுவைத்துப் பார்த்துவிட்டு வெறுத்துப்போய் இந்தக் கருமத்தை எப்படி குடிக்கிறார் என்று குமட்டலெடுத்தேன். வீடு என்பது ஒரு சிறிய இரண்டு படுக்கையறை வீடாகத்தான் இருந்தது. சிறுவயதில் பல வீடுகளுக்கு மாறியிருக்கிறோம். எல்லாமே மற்றுமொரு சிறிய இரண்டு படுக்கையறை வீடுகள்தான். யாகிமாவில் சந்தை கூடுமிடத்தில் இருந்த வீடுதான் என் ஞாபகத்தில் நான் இருந்த முதல் வீடு. அதில் கழிப்பறை வெளியே தனியாக இருந்தது.

அந்த காலகட்டம் 1940களின் கடைசி. அப்போது எனக்கு எட்டு அல்லது பத்து வயதிருக்கும். அப்பா வேலையிலிருந்து திரும்பி வரும்போது பேருந்து நிறுத்தத்தில் அவருக்காகக் காத்திருப்பேன். பெரும்பாலும் நேரம் தவறாமல் சரியாக வந்து இறங்கிவிடுவார். ஆனால் இரண்டு வாரங்களுக்கொருமுறை வழக்கமான பேருந்தில் வந்து இறங்கமாட்டார். அடுத்த வண்டிக்காக காத்துக்கொண்டு நிற்பேன். அதிலும் வரமாட்டார். அதற்கு அர்த்தம், மர இழைப்பகத்திலிருந்து அவர் நண்பர்களோடு குடிக்கச் சென்றிருக்கிறார் என்பதுதான். அப்போதெல்லாம் அம்மாவும், நானும், என் குட்டித்தம்பியும் சாப்பாட்டு மேஜையில் இரவு உணவுக்காக உட்காரும்போது கவிகிற இருண்மையும் அவநம்பிக்கையும் இப்போதும் ஞாபகத்தில் இருக்கிறது.

எது உங்களை எழுத வைத்தது?

என் அப்பா சிறுவனாக இருந்தபோது நடந்த கதைகள், அவருடைய அப்பா, தாத்தா பற்றியெல்லாம் எண்ணற்ற கதைகளை எனக்கு சொல்லியிருக்கிறார் என்பதைத்தான் ஒரே காரணமாக என்னால் கூறமுடியும். என் அப்பாவின் பாட்டனார் உள்நாட்டுப் போரில் பங்கெடுத்திருக்கிறார். அவர் இரண்டு  தரப்புகளுக்காகவும் போரிட்டிருக்கிறார்! அவர் ஒரு கட்சி மாறி. அவர் போரிட்டு வந்த தெற்குத் தரப்பு போரில் பின் வாங்கத் தொடங்கியதும், வடக்குத் தரப்புக்கு மாறி ஒன்றியப் படைகளுக்காக போரிடத் தொடங்கியிருக்கிறார். அப்பா இந்தக் கதையைச் சொல்லும்போது விழுந்து விழுந்து சிரிப்பார். அவருக்கு இதில் ஏதும் தப்பிருந்ததாகத் தெரியவில்லை. எனக்கும் அப்படித்தான் என்று  நினைக்கிறேன். அப்பா சொல்லும் கதைகள் துணுக்குகளாகத்தான் இருக்கும். நீதி போதனைகள் இருக்காது. காட்டில் அலைந்தது, நாரை வேட்டை, காட்டெருதுகளைத் தேடிப் பார்த்தது. அவருடன் இருப்பதும் இந்தக் கதைகளைக் கேட்பதும் பேரானந்தமாக இருக்கும். எப்போதாவது அவர் வாசித்துக் கொண்டிருப்பதிலிருந்து எதையாவது படித்துக்காட்டுவார். ஙூச்ணஞு எணூஞுதூ-வெஸ்டர்ன்களாகத்தான் அவை இருக்கும். பள்ளிப் பாடப்புத்தகங்களையும் பைபிளையும் அடுத்து நான் பார்த்த கெட்டி அட்டை நூல்கள் அவைதான். இது அடிக்கடி நிகழ்வதல்ல. மாலை நேரங்களில் படுக்கையில் சாய்ந்தபடி ஜேன் கிரே நூல்களை வாசித்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். தனி ஒதுக்கிடம் என்று எதுவுமற்ற எங்கள் வீட்டில் அது ஓர் ஒதுக்கமான செயலாக எனக்குப்பட்டிருக்கிறது. அவருக்கென்றிருக்கும் ஓர் அந்தரங்கமான பகுதி அது என்று உணரமுடிந்தது. அதை என்னால் புரிந்து கொள்ளவோ, அதைப்பற்றி தெரிந்து கொள்ளவோ முடிந்ததில்லை. ஆனால் அவர் அப்படி ஒதுக்கமாக இருந்தபடி தனிமையில் புத்தகம் வாசித்துக் கொண்டிருப்பதில் அவரது அந்தப்பகுதி புலப்படும். அவரது இந்தப் பகுதியில், அவரது இந்த செய்கையில் எனக்கு ஓர் ஆர்வம் ஏற்பட்டது. அவரிடம் சென்று என்ன வாசிக்கிறார் என்று கேட்டிருக்கிறேன். அவர் வாசித்துக் கொண்டிருந்த பகுதி எதுவோ அதிலிருந்து சில வரிகளை உரக்க வாசித்துவிட்டு, “ஜூனியர், நீ போய் வேறு ஏதாவது செய் என்பார்.” செய்வதற்கு  பல விஷயங்கள் அப்போது இருந்தன. எங்கள் வீட்டிலிருந்து அதிக தூரத்தில் இல்லாத ஆற்றுக்காலில் மீன்பிடிக்கச் செல்வேன். அதன் பிறகு வாத்துக்களை வேட்டையாடவும், மேட்டுநில ஆட்டங் களையும் தொடங்கினேன். அந்நாட்களில் வேட்டையாடுவதும், மீன்பிடிப்பதும் தான் கிளர்ச்சியூட்டுபவையாக இருந்தன. என் உணர்வுபூர்வ வாழ்க்கையில் அதுதான் பாதிப்பையும் உண்டாக்கியிருந்தது. அதைத்தான் எழுதவிரும்பினேன். அந்நாட்களில் நான் வாசித்தவை எப்போதாவது வரலாற்று நாவல்களும், மிக்கி ஸ்பில்லேன் மர்மக் கதைகளையும் தவிர குணீணிணூtண் அஞூடிஞுடூஞீ ச்ணஞீ Oதtஞீணிணிணூ ஃடிஞூஞு, ஊடிஞுடூஞீ – குtணூஞுச்ட் என்றே இருந்தன. நான் பிடிக்க முயன்று தப்பித்துப் போன மீனைப்பற்றி, அல்லது நான் பிடித்த மீனைப்பற்றி, இந்த இரண்டில் எதைப்பற்றியோ  நீளமாக எழுதி என் அம்மாவிடம் கொடுத்து தட்டச்சு செய்துத்தரச் சொன்னேன். அவருக்கு தட்டச்சு செய்யத் தெரியாது. ஆனாலும் ஒன்றை வாடகைக்கு எடுத்து, நாங்கள் இருவரும் மாறி மாறி, கோரமாக தட்டச்சு செய்து அதை அனுப்பி வைத்தோம். நான் வாங்கும் வேட்டை விளையாட்டு இதழின் முகப்பில் இரண்டு விலாசங்கள் இருந்தன. அவற்றில் எங்கள் வீட்டுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த விலாசத்திற்கு அதை அனுப்பினோம். கடைசியில் அது திரும்பி வந்துவிட்டது. ஆனாலும் பரவாயில்லை. நான் எழுதிய ஒரு பிரதி வெளியுலகை அடைந்து விட்டது. என் அம்மாவைத் தவிர வேறு யாரோ அதனைப் படித்துவிட்டார்கள்; அது போதும் என்றிருந்தது. அப்புறம்  ஙிணூடிtஞுணூண் ஈடிஞ்ஞுண்t-ல் ஒரு விளம்பரம் பார்த்தேன். புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர் ஒருவரின் புகைப்படத்தைப் போட்டு, அவர் அந்த பால்மர் இன்ஸ்டிட்யூட் ஆஃப் ஆதர்ஷிப் என்ற எழுத்துப்பயிற்சி நிலையத்தை வளரும் எழுத்தாளர்களுக்கு பரிந்துரை செய்வதாக வெளியாகியிருந்தது. அது எனக்குப் பொருத்தமாக இருக்குமென்று தோன்றியது. மாதத்திற்கு 20 டாலரோ, பதினைந்து டாலரோ கட்டணமாக, மூன்று வருடத்திற்கோ அல்லது முப்பது வருடங்களுக்கோ பயிற்சி என்று போட்டிருந்தது. வாராவாரம் தனிப்பட்ட முறையில் பயிற்சி இருந்தது. சில மாதங்கள் தொடர்ந்தேன். பிறகு எனக்கு போரடித்துவிட்டது என்று நினைக்கிறேன். பயிற்சிக்கு செல்வதை நிறுத்திவிட்டேன். வீட்டில் இருப்பவர்களும் கட்டணம் செலுத்தவில்லை. பிறகு ஒரு நாள் பால்மர் இன்ஸ்டிட்யூட்டிலிருந்து ஒரு கடிதம் வந்தது. மீதமுள்ள மொத்த தொகையையும் செலுத்திவிட்டால் பயிற்சியை நிறைவு  செய்திருப்பதாக சான்றிதழ் வழங்கப்படும் என்றிருந்தது. இது நியாயமான விஷயம்தானே! எப்படியோ என் பெற்றோர்களிடம் நைச்சியமாகப் பேசி தொகையை செலுத்திவிட்டேன். என் படுக்கையறை சுவரில் அந்த சான்றிதழை மாட்டிவைத்தேன். ஆனால் என் உயர்நிலைப் பள்ளிக் காலம் முழுக்கவும், படிப்பு முடிந்ததும் மர இழைப்பக வேலைக்குத்தான் அனுப்பப்படப் போகிறேன் என்று நினைத்திருந்தேன். அப்பா செய்கிறார்போல நானும் வேலை பார்க்க வேண்டுமென்ற ஆசை ரொம்ப நாட்களாக இருந்தது. பள்ளியை முடித்ததும் என்னை வேலையில் சேர்த்துக் கொள்ள அப்பா அவருடைய ஃபோர்மேனிடம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். எனவே மர இழைப்பகத்தில் ஆறு மாதங்கள் வேலை செய்திருப்பேன். ஆனால் முதல் நாளே அந்த வேலை எனக்குப் பிடிக்காமல் போய்விட்டது. வாழ்க்கை முழுக்க இந்த வேலையையை செய்து கொண்டிருக்க முடியாது. ஆனால் ஒரு கார், கொஞ்சம் துணிமணிகள் வாங்குவதற்குத் தேவையான அளவு சேமித்த பிறகு வேலையை உதறிவிட்டு திருமணம் செய்து கொள்ளலாம் என்று அந்த ஆறு மாதங்களும் கடுமையாக உழைத்தேன்.

ஆனால் எந்த காரணத்திற்காகவோ கல்லூரியில் சேர்ந்துவிட்டீர்கள் இல்லையா? உங்கள் மனைவி கல்லூரியில் சேரும்படி ஊக்குவித்தாரா? அவரும் கல்லூரிக்குச் சென்றதால் நீங்களும்  செல்ல வேண்டியிருந்ததா? அப்போது உங்களுக்கு என்ன வயதிருக்கும்? உங்கள் மனைவிக்கும் சின்ன வயதாகத்தான் இருந்திருக்கும்.

எனக்கு பதினெட்டு. அவளுக்கு பதினாறு. கர்ப்பமாக வேறு இருந்தாள். வாஷிங்டனில் வாலா வாலா என்ற இடத்திலிருந்த எபெஸ்கோபாலியன் பிரைவேட் ஸ்கூலில் படிப்பை முடித்திருந்தாள். சமயப் பாடங்கள், ஜிம்னேஸிய உடற்பயிற்சிகள் என்றெல்லாம் படித்துவிட்டு இயற்பியலையும், இலக்கியத்தையும், அயல் மொழிகளையும் படித்திருந்தாள். அவள் லத்தீன் படித்திருக்கிறாள் என்று கேள்விப்பட்டு அரண்டு போனேன். யோசித்துப் பாருங்கள், லத்தீன்! அந்த காலகட்டத்தில் கல்லூரியில் சேரவேண்டுமென்று அவளுக்கு மிகவும் ஆசையிருந்தது. ஆனால் குடும்பத்தையும் நடத்திக்கொண்டு, கையில் காசில்லாமல், அவள் ஆசையை நிறைவேற்றுவது கஷ்டமாக இருந்தது. ஆம், கையில் ஒரு காசு கிடையாது. அவள் குடும்பத்திலும் பணம் இல்லை. அவள் ஸ்காலர்ஷிப்பில்தான் பள்ளிக்குச் சென்றிருந்தாள். அவள் அம்மாவுக்கு என்மேல் உண்டான வெறுப்பு இருக்கிறதே …, இப்போதும் என்னை அடியோடு வெறுக்கிறார். அவள் வாஷிங்டன் பல்கலைக்கழகத்தில் சட்டம் பயில்வதாக திட்டமிருந்தது. ஆனால் அவளை நான் கர்ப்பமாக்கிவிட்டேன். திருமணம் செய்து கொண்டு குடும்பம் நடத்தத் தொடங்கிவிட்டோம். முதல் குழந்தை பிறந்தபோது அவளுக்கு வயது பதினேழு. இரண்டாவது பிறந்தபோது பதினெட்டு. நான் என்ன சொல்வதற்கு இருக்கிறது? எங்களுக்கு இளமைப்பருவம் என்பதே இருக்கவில்லை. எங்களுக்கு செயல்படுத்தத் தெரியாத பொறுப்புகளில் நாங்களே வலுக்கட்டாயமாக சிக்கிக் கொண்டு விட்டோம். இருந்தாலும் எங்களால் முடிந்தளவுக்கு உழைத்தோம். சும்மா சொல்லக் கூடாது, நன்றாகவே உழைத்தோம். அவள் கல்லூரியை முடித்தாள். எங்களுக்கு திருமணமாகி பனிரெண்டு அல்லது பதினான்கு வருடங்கள் கழித்து ஸான் ஹொஸே மாநிலத்தில் அவளது பி.ஏ.வைப் பெற்றாள்.

அந்தக் கடினமான ஆரம்ப வருடங்களில் எழுதிக் கொண்டிருந்தீர்களா?

இரவு நேரங்களில் வேலைபார்த்துவிட்டு பகல் நேரங்களில் கல்லூரிக்குச் சென்றேன். எல்லா நேரமும் உழைத்துக்கொண்டேயிருந்தோம். குழந்தைகளை வளர்க்கவும், வீட்டுச் செலவுகளுக்காகவும் அவளும் ஒரு தொலைபேசி நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். பகல் நேரங்களில் குழந்தைகள் ஆயா ஒருத்தியுடன் இருக்கும். கடைசியில் எனது பி.ஏ. பட்டப்படிப்பை  ஹம்போல்ட் மாநிலக் கல்லூரியில் முடித்தேன். எல்லா சாமான்களையும் மூட்டையாக காரின் மேல் வைத்துக் கட்டிக் கொண்டு அயோவா நகரத்துக்குச் சென்றோம். டிக் டே என்ற ஹம்போல்ட் கல்லூரி ஆசிரியர் ஒருவர் அயோவா எழுத்தாளர் பட்டறையைப் பற்றி சொல்லியிருந்தார். அவர் எனது கதை ஒன்றையும் மூன்று, நான்கு கவிதைகளையும் அங்கே டான் ஜஸ்டிஸ் என்பவருக்கு அனுப்பியிருந்தார். அவர்தான் அயோவாவில் ஐநூறு டாலர் மானியம் கிடைப்பதற்கு காரணமாக இருந்தார்.

ஐநூறு டாலர்தானா?

அவ்வளவுதான் அவர்களிடம் இருப்பதாகச் சொன்னார்கள். அந்த நேரத்தில் அதுவே அதிகம் போலத் தெரிந்தது. ஆனால் அயோவாவில் பயிற்சியை முடிக்கவில்லை. தொடர்ந்து இருந்தால் இரண்டாவது வருடத்தில் மேலும் அதிகமாகத் தருவதாகச் சொன்னார்கள். ஆனால் எங்களால் சமாளிக்க முடியவில்லை. ஒரு நூலகத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்தேன். மணிக்கு ஒரு டாலரோ இரண்டு டாலரோ கொடுத்தார்கள். என் மனைவி உணவு பரிமாறுபவளாக பணியாற்றினாள். பட்டப்படிப்பை முடிக்க மேலும் ஒரு வருடம் பிடிக்கும் போலிருந்தது. ஆனால் முடியவில்லை. எனவே கலிபோர்னியாவுக்கு குடிபெயர்ந்தோம். இம்முறை ஸாக்ராமென்டோ. மெர்ஸி மருத்துவமனையில் இரவுக்காவலராக வேலை கிடைத்தது. மூன்று வருடங்கள் அந்த வேலையில் இருந்தேன். அது நல்ல வேலை. இரவில் இரண்டு அல்லது மூன்று மணி நேரங்களுக்குத்தான் வேலை இருக்கும். ஆனால் எட்டு மணி நேரத்துக்கு ஊதியம் கிடைத்தது. சில வேலைகளைச் செய்து முடித்துவிட்டால் வீட்டுக்குப் போய்விடலாம். முதல் இரண்டு வருடங்களுக்கு ஓரளவு ஒழுங்கான நேரத்தில் படுக்கைக்குச் செல்லவும், காலையில் எழுந்து எழுதவும் முடிந்தது. குழந்தைகள் ஆயாவோடு இருக்கும். என் மனைவி வேலைக்குச் சென்று விடுவாள்-வீடு வீடாகச் சென்று பொருட்களை விற்பது-எனக்கு ஏராளமாக நேரம் கிடைத்தது. இது கொஞ்ச காலத்திற்கு ஒழுங்காகச் சென்றது. அப்புறம் ராத்திரி வேலை முடிந்ததும் குடிக்கச் செல்வது வழக்கமாகிவிட்டது. இது 1967 அல்லது 1968ஆக இருக்கலாம்.

முதல் கதை எப்போது பிரசுரமானது?

கலிபோர்னியாவில் ஹம்போல்ட் மாநிலக்கல்லூரியில் இளங்கலை மாணவனாக இருந்தபோது. ஒருநாள் என் சிறுகதை ஒன்று ஒரு பத்திரிகையிலும், கவிதை ஒன்று இன்னோர் இதழிலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதாக கடிதங்கள் வந்தன. அற்புதமான தினம் அது! வாழ்க்கையின் ஆகச்சிறந்த நாட்களில் ஒன்று. நானும் என் மனைவியும் ஊர் முழுக்கச் சென்று அந்தக் கடிதங்களை நண்பர்களிடம் காட்டினோம். எங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையாக இருந்த ஓர் அர்த்தத்தை, உயிர்ப்பை அது எங்களுக்குத் தந்தது.

பிரசுரமான முதல் கதை, கவிதை எவ்வெவை?

கச்ண்tணிணூச்டூ என்ற கதை. அது ‘வெஸ்டர்ன் ஹியுமானிடீஸ் ரெவ்யூ’வில் பிரசுரமானது.  அது ஒரு நல்ல இலக்கிய இதழ். உடா பல்கலைக்கழகத்தால் இன்றுவரை வெளிவந்து கொண்டிருக்கிறது. அக்கதைக்காக சன்மானம் எதுவும் எனக்கு அவர்கள் வழங்க வில்லை. அதைப்பற்றி எனக்கு அக்கறை இல்லை. கவிதையின் தலைப்பு  கூடஞு ஆணூச்ண்ண் கீடிணஞ். அது அரிசோனாவிலிருந்து வெளிவந்த ‘டார்கெட்ஸ்’ என்ற இதழில் வெளிவந்தது. அந்த இதழ் இப்போது நின்றுவிட்டது. என் கவிதை வெளியான அதே இதழில் சார்லஸ் புகோவ்ஸ்கியின் கவிதையும் பிரசுரமாகி யிருந்தது. எனக்குப் பெருமையாக இருந்தது. அப்போது அவர் என்னுடைய ஆதர்சமாக இருந்தவர்.

உங்கள் நண்பர் ஒருவர் என்னிடம் சொல்லியிருக்கிறார். உங்கள் படைப்பு முதன்முதலில் வெளிவந்த இதழை அன்று கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டேதான் தூங்கினீர்களாமே?

ஓரளவுக்கு உண்மை. அது இதழ் அல்ல, புத்தகம். ‘சிறந்த அமெரிக்கச் சிறுகதைகள்’ தொகுப்பு ஆண்டுதோறும் வருமே, அதில் என் கதை ஙிடிடூடூ ஙுணித கடூஞுச்ண்ஞு ஆஞு கிதடிஞுt கடூஞுச்ண்ஞு? தேர்வாகியிருந்தது. அது அறுபதுகளின் பிற்பகுதி. மார்த்தா ஃபோலி அத்தொகுப்பை தொகுத்து வந்தார். அக்கதை சிகாகோவிலிருந்து வெளிவந்த ‘டிசம்பர்’ என்ற பிரபலமில்லாத ஒரு சிற்றிதழில் வெளிவந்திருந்தது. அத்தொகுப்பு எனக்கு தபாலில் வந்தபோது அதை எடுத்துக் கொண்டே படுக்கைக்குச் சென்றேன். வெறுமனே புரட்டிப்புரட்டிப் பார்த்து பரவசப்பட்டுக் கொண்டிருந்தேனேயொழிய படிக்கவில்லை. அப்படியே தூங்கிவிட்டேன். மறுநாள் எழுந்து பார்த்தபோது என் பக்கத்தில் என் மனைவியோடு அந்தப் புத்தகமும் இருந்தது.

‘தி நியூயார்க் டைம்ஸ் புக் ரெவ்யூ’ இதழில் நீங்கள் எழுதிய ஒரு கட்டுரையில், நாவல்கள் எழுதாமல் சிறுகதைகள் மட்டும் எழுதுகிறீர்கள் என்பதைப் பற்றி குறிப்பிடும்போது ‘அந்தக் கதையை இப்போது சொல்வது மிகவும் அயர்ச்சியை உண்டாக்கும்’ என்று எழுதியிருந்தீர்கள். அந்தக் கதையை இப்போது சொல்ல விருப்பமா?

‘மிகவும் அயர்ச்சியை உண்டாக்கக்கூடிய அந்தக் கதை’யில் சொல்வதற்கு இனிமையற்ற விஷயங்கள் பல இருக்கின்றன. இந்த விஷயங்களில் சிலவற்றை ஊடிணூஞுண் கட்டுரையில் பிறகு எழுதியிருக்கிறேன். அக்கட்டுரையில், ஓர் எழுத்தாளன் என்பவன் இறுதியில் அவன் என்ன எழுதியிருக்கிறான் என்பதை வைத்துத்தான் மதிப்பிடப்படுகிறான். அப்படித்தான் இருக்கவும் வேண்டும் என்று எழுதியிருந்தேன். அசாதாரணமான சூழ்நிலையில் அப்படி எழுத நேர்ந்தது. என்னை யாரும் எழுத்தாளனாக வேண்டுமென்று கேட்டுக் கொள்ளவில்லை. ஆனால் உயிரையும் விட்டொழிக்க முடியாமல், சாப்பாட்டு மேஜையில் எதையாவது வைத்து சாப்பிடுவதற்காக மளிகை சாமான்களை வாங்குவதற்கும், குடும்பத்தை நடத்துவதற்கும், அதே நேரத்தில் என்னை ஓர் எழுத்தாளனாக நினைத்துக் கொண்டு எழுதுவதற்கு கற்றுக் கொள்வதற்கும் ரொம்பவும் கடினமாக இருந்தது. பல வருடங்களாக ஏதேதோ குப்பை வேலைகளையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டே குழந்தைகளையும் வளர்த்துக் கொண்டு, எழுதவும் முயற்சி செய்து கொண்டிருந்த பிறகு, சீக்கிரம் எழுதி முடிக்க முடிகிற விஷயங்களை மட்டுமே நான் எழுத வேண்டும், அ தையும் அவசரகதியில் செய்து முடிக்கவேண்டுமென்பது உறைத்தது. ஒரே ஒரு கதைக்கருவை வைத்துக்கொண்டு இரண்டு மூன்று வருடங்களுக்கு ஒரு நாவலை எழுதுவதற்கு எனக்கு வசதி கிடையாது. எதையாவது எழுதி, உடனே பணம் கைக்கு வந்தாக வேண்டும். அடுத்த வருடமோ அல்லது மூன்று வருடங்கள் கழித்தோ கிடைக்கிற சன்மானம் அல்ல. அதனால்தான் சிறுகதைகளும் கவிதைகளும் மட்டுமே எழுதுகிறேன். நான் விரும்பியிருக்கக்கூடிய வகையில் என் வாழ்க்கை அமையவில்லை என்பதை உணரத் தொடங்கினேன். எழுத விருப்பம் இருந்தும், அதற்கு நேரமோ இடமோ கிடைக்காத விரக்தி எப்போதுமே மலையளவு குவிந்திருந்தது. வெளியே சென்று காருக்குள் உட்கார்ந்து மடியில் பேடை வைத்துக்கொண்டு எழுதுவேன். பிள்ளைகள் வளர்ந்த வயதில் இருந்த காலகட்டம் அது. நான் எனது பின் இருபதுகளில் அல்லது ஆரம்ப முப்பதுகளில் இருந்தேன். அப்போதும் கடும் பஞ்சத்தில்தான் இருந்தோம். ஒரு திவால் நோட்டீஸ் வந்திருந்தது. அவ்வளவு வருடம் கடுமையாக உழைத்ததற்கு பலனாக ஒரு பழைய காரும், ஒரு வாடகை வீடும், புதிய கடன்காரர்களும்தான் காட்டுவதற்கு இருந்தார்கள். சோர்வும் தளர்ச்சியும் முழுமையாக ஆக்கிரமித்திருந்தது. ஆன்ம ரீதியாக நான் துடைத்தழிக்கப் பட்டிருந்தேன். ஆல்கஹால் ஒரு பெரிய சிக்கலாக உருவாகியது. ஏறக்குறைய முற்றிலுமாக தோற்று முழுநேரக் குடிகாரனாக மாறிவிட்டேன். இந்தப் பகுதியைத் தான் ‘மிகவும் அயர்ச்சியை உண்டாக்கும்’ என்று குறிப்பிட்டிருந்தேன்.

இந்தக் குடிப்பழக்கத்தைப்பற்றி மேலும் கொஞ்சம் பேசமுடியுமா? மிகப்பல எழுத்தாளர்கள், அவர்கள் ஆல்கஹாலிற்காக இல்லாவிட்டாலும், அளவுக் கதிகமாகக் குடிக்கிறார்கள்.

மற்ற தொழில்களில் இருப்பவர்களை விட எழுத்தாளர்கள் அதிகமாகக் குடிக்கிறார்களா? இருக்காது. உங்களுக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கும். குடியைப் பற்றி பேசும்போது கற்பனைப் பழங்கதைக் கோவை ஒன்று கூடவே வந்துவிடுகிறது. ஆனால் என் விஷயத்தில் அதெல்லாம் பொய். நான் அபரிமிதமாகக் குடிக்கத் தொடங்கியது எப்போதென்றால், வாழ்க்கையில் எனக்காக, என் எழுத்துக்காக, என் மனைவி குழந்தைகளுக்காக ஆசைப்பட்டது எதுவுமே நடக்கப் போவதில்லை என்று தெரிந்தபோதுதான். இது விநோதம்தான். யாரும் திவாலாகிப் போவதற்காகவே, ஓர் ஆல்கஹாலிக்காக, ஓர் ஏமாற்றுக்காரனாக, ஒரு பொய்யனாக ஆகும் நோக்கத் துடனே வாழ்க்கையைத் தொடங்குவதில்லையே!

*****

நீங்கள் குடிப்பதை நிறுத்தி எவ்வளவு காலமாகிறது?

1977ம் வருடம், ஜுன் இரண்டு. உண்மையைச் சொல்ல வேண்டுமென்றால், நான் குடிப்பழக்கத்திலிருந்து மீண்டு வந்ததைச் சொல்ல பெருமையாகவே இருக்கிறது. நானும் வாழ்க்கையில் உருப்படியாக எதையோ செய்திருக்கிறேன். நான் ஒரு மீண்டெழுந்த ஆல்கஹாலிக். குடிப்பதை ஒரேயடியாக நிறுத்திவிடவில்லை. ஆனால் நான் குடிகாரனாக இல்லை.

உங்கள் கதைகள் எங்கிருந்து வருகின்றன? நான் குறிப்பாகக் கேட்பது குடி சம்பந்தப்பட்ட கதைகளைப் பற்றி.

நான் அதிகமும் ஆர்வம் கொண்டிருக்கும் கதைகளில் நிஜ உலகத்தோடு தொடர்பு கொண்ட வரிகள் இருக்கும். என் கதைகளில் எதுவும் உண்மையில் நடந்தவையல்ல. ஆனால் எப்போதுமே, சில அம்சங்கள், என்னிடம் சொல்லப்பட்ட அல்லது நான் பார்த்த விஷயங்கள்தான் என் கதைகளை ஆரம்பிப்பவையாக இருக்கின்றன. உதாரணத்திற்கு ஒன்று சொல்கிறேன். “அந்த கிருஸ்துமஸ்தான் நீ எங்களுக்கு நாசமாக்கப் போவதிலேயே கடைசி கிருஸ்துமஸ்!” நான் குடிபோதையில் இருந்த போது கேட்ட வாசகம் இது. ஆனால் ஞாபகத்தில் வைத்திருந்தேன். அதன் பின், பல வருடங்கள் கழித்து, குடிப்பழக்கம் விலகித் தெளிந்திருந்த போது அந்த ஒரு வரியை வைத்துக் கொண்டு, மற்ற விஷயங்களை கற்பனை செய்து, அவை நடந்திருக்கக்கூடும் என்ற அளவுக்கு நுட்பமாகக் கற்பனை செய்து ஒரு கதையை உருவாக்கினேன்- அ குஞுணூடிணிதண் கூச்டூடு. ஆனால் என்னைக் கவரும் கதைகள் என்பவை, அது தல்ஸ்தோய் கதைகளோ, செகாவ், பேரி ஹன்னா, ரிச்சர்ட் ஃபோர்ட், ஹெமிங்வே, ஐஸக் பேபல், ஆன் பீட்டி அல்லது ஆன் டைலர் யார் எழுதியதாக இருந்தாலும் ஓரளவுக்கு சுயசரிதைத் தன்மை கொண்டிருப்பவைதாம். குறைந்தபட்சம் ஒரு தொடர்புக் கண்ணியைக் கொண்டிருக்கும் கதைகள். நெடுங்கதைகளோ, சிறுகதைகளோ அவை வெறும் காற்றிலிருந்து உதிப்பவையல்ல. ஜான் சீவரோடு உரையாடிக் கொண்டிருந்தபோது நடந்த சம்பவம் நினைவுக்கு வருகிறது. அயோவா சிடியில் சில நண்பர்களோடு உட்கார்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தோம். அப்போது சீவர் ஒன்றை குறிப்பிட்டார். அவர் குடும்பத்தில் ஒரு நாள் இரவு ஏதோ சண்டை. அடுத்த நாள் காலை சீவர் குளியலறைக்குள் நுழைந்த போது, அவர் மகள் குளியலறைக் கண்ணாடியில் “அன்புள்ள அப்பா, எங்களை விட்டுப் போகாதீர்கள்” என்று லிப்ஸ்டிக்கால் எழுதியிருந்ததைப் பார்த்திருக்கிறார். இதை அவர் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போது எங்களோடு இருந்த ஒருவர், “உங்கள் கதைகளில் இதை கவனித்திருக்கிறேன்” என்றார்.  சீவர், “இருக்கலாம். நான் எழுதுவது எல்லாமே சுயசரிதைத் தன்மை கொண்டவைதான்” என்றார். வாஸ்தவத்தில் அது அப்பட்டமான உண்மையல்லதான். ஆனால் நாம் எழுதும் எல்லாவற்றிலும், ஏதோ விதத்தில் சுயசரிதை கலந்திருக்கிறது. என் கதைகளை ‘சுயசரிதைக் கதைகள்’ என்று சொன்னால் அதிகம் அலட்டிக் கொள்ளமாட்டேன். உங்கள் வாழ்க்கைக் கதைகளை புனைகதையாக மாற்றும் போது  நீங்கள் செய்வதைப் பற்றிய பிரக்ஞை முழுசாக இருக்க வேண்டும். மிகுதியான தைரியமும், அபாரமான திறமையும் கற்பனையும், உங்களைப் பற்றி எல்லாவற்றையும் சொல்லக்கூடிய விருப்பார்வமும் இருக்க வேண்டும். உங்களுக்குத் தெரிந்ததைப்பற்றி இளவயதில் எழுதும்போது, உங்களுடைய சொந்த ரகசியங்களை விட அதிகமாக வேறு என்ன உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கப் போகிறது? நீங்கள் ஓர் அபூர்வமான எழுத்தாளராக, மிகமிகத் திறமையான எழுத்தாளராக இருந்தாலொழிய ‘என் வாழ்க்கைக் கதையை’ ஒவ்வொரு பாகங்களாக எழுதிக் கொண்டே போவது மிகவும் அபாயகரமான செயலாக இருக்கும்.கதைகளில் அதிகமும் சுயசரிதைத் தன்மையை புகுத்திவிடுவது பல எழுத்தாளர்களுக்கு இச்சையாகவே இருக்கிறது. அதில் பெரிய அபாயம் இருக்கிறது என்றே சொல்வேன். கொஞ்சம் சுயசரிதை, நிறைய கற்பனை என்பதுதான் சிறந்தது.

உங்கள் பாத்திரங்கள் வாழ்க்கைப் போராட்டத்தில் உழன்று கொண்டு இருப்பவர்கள்தானே?

அவர்கள் முயன்று கொண்டிருப்பவர்கள் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் முயல்வதும் வெற்றியடைவதும் இருவேறு விஷயங்களல்லவா? சில வாழ்க்கைகளில் மனிதர்கள் எப்போதுமே வெற்றிபெறுகிறார்கள். அப்படி நடக்கும் போது அது பிரம்மாண்ட மாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் மற்ற வாழ்க்கைகளில் மனிதர்கள், அவர்கள் செய்ய விரும்புவது சின்ன விஷயமோ, பெரிய விஷயமோ பெரும்பாலும் வெற்றி பெறுவதில்லை. இந்த வாழ்க்கைகளைத்தான், வெற்றியடையாத மனிதர்களைத்தான் எழுத வேண்டியிருக்கிறது. என் நேரடியான, மறைமுகமான சொந்த அனுபவங்கள் பெரும்பாலும் இவர்களைப் பற்றியாகத்தான் இருக்கிறது. பெரும்பாலான என் பாத்திரங்களுக்கு அவர்களுடைய செயல்கள் பொருட் படுத்தத்தக்கதாக, வெற்றி ஈட்டித்தருபவையாக இருக்க வேண்டு மென்றுதான் ஆசையென்று நினைக்கிறேன். ஆனால் பெரும்பாலானவர்களைப் போல, அவர்களும் அது நிறைவேறாத ஆசையென்பது புரிந்துவிட்ட ஸ்திதியை அடைந்து விட்டிருக்கின்றனர். இது ஒன்றும் மென்மேலும் சுமையை ஏற்றிக் கொண்டேயிருப்பதாக இல்லைதான். ஒரு காலத்தில் உயிரைக் கொடுத்தாவது நிறைவேற்ற வேண்டுமென்று நினைத்த விஷயங்கள் இப்போது உப்புப் பெறாதனவாக இருக்கும். அவர்களது வாழ்க்கைதான் அவர்களுக்கு ஆறுதல் அளிக்க முடியாததாக இருக்கிறது. வாழ்க்கைகள் உடைந்து நொறுங்கிக் கொண்டிருப்பதை அவர்கள் பார்க்கின்றனர். எல்லாவற்றையும் சரிசெய்துவிடத்தான் அவர்கள் முயற்சிக்கின்றனர், ஆனால் முடிவதில்லை. வழக்கமாக அது அவர்களுக்கும்  தெரிந்திருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன். அதன் பிறகு அவர்களால் அதிகபட்சம் எது முடியுமோ அதைச் செய்கின்றனர்.

உங்களுடைய எழுதும் வழக்கங்கள் எப்படி? எப்போதுமே ஏதாவது ஒரு கதையை உருவாக்கிக் கொண்டிருப்பீர்களா?

எழுதும்போது தினமும் எழுதுகிறேன். அது நிகழும்போது அற்புதமான அனுபவமாகவே இருக்கிறது. ஒருநாள் அடுத்த நாளின் வாலைப் பிடித்துக் கொண்டு செருகிக் கொள்ளும். சில நேரங்களில் என்ன கிழமை என்பதே தெரியாது. கொஞ்ச காலமாக பயிற்றுவிக்கும் பணியில் ஈடுபட்டிருப்பதால் எழுதாமல் இருக்கிறேன். இதைப் போன்ற காலகட்டங்களில் நான் இதுவரை ஒரேயொரு வார்த்தையைக்கூட எழுதியிருக்காததைப் போலவும், எழுத விருப்பமே இல்லாததைப் போலவும் தோன்றும். கெட்ட பழக்கங்கள் குடியேறும். இரவில் வெகுநேரம் விழித்திருந்து, நெடுநேரம் தூங்குவேன். ஆனால் பரவாயில்லை. பொறுமையுடன் இருக்கவும், என் நேரத்திற்காக காத்திருக்கவும் கற்றுக்கொண்டேன். பல வருடங்களுக்கு முன்பே அதை நான் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. பொறுமை. நான் விட்டு விட்டு எழுதுகிறவன். எழுதத் தொடங்கினால் பத்து, பனிரெண்டு அல்லது பதினைந்து மணி நேரங்களுக்கு தொடர்ச்சியாக எழுதுவேன் ஒவ்வொரு நாளும். இதை நான் ரசித்து செய்வேன். இந்த வேலை நேரத்தில் பெரும்பாலும் ரிவைஸ் செய்வதும், திரும்ப எழுதுவதுமே நடக்கும். ஒரு கதையை எழுதி முடித்துவிட்டு அதைத் திரும்பத் திரும்பத் திருத்தி எழுதுவதைவிட மகிழ்ச்சியளிக்கக்கூடிய காரியம் எனக்கு வேறெதுவுமில்லை. நான் எழுதுகிற கவிதைகளையும் அப்படித்தான் திருத்தித் திருத்தி எழுதிக் கொண்டேயிருப்பேன். முதல் முறை எழுதி முடித்தவுடனேயே பிரசுரத்திற்கு அனுப்பி வைக்கிற அவசரம் கிடையாது. சிலமுறை மாதக்கணக்கில் வீட்டிலேயே வைத்திருப்பேன். ஒரு பகுதியை எடுத்துவிட்டு, இன்னொன்றை புகுத்தி, பின் திரும்ப எல்லாவற்றையும் மறுபடியும் எழுதி … முதல் வரைவை எழுதி முடிக்க அதிக நேரமாகாது. வழக்கமாக ஒரே அமர்வில் எழுதி முடித்துவிடுவேன். அதைத் திரும்பத்திரும்ப திருத்தி எழுதுவதில்தான் நேரம் கழியும். ஒரே கதையை இருபது அல்லது முப்பது வரைவுகள் கூட திருத்தி எழுதியிருக்கிறேன். எந்தக் கதையையும் பத்து, பனிரெண்டு முறைக்கு குறைவாக எழுதி முடித்ததில்லை. எனக்கு தல்ஸ்தோயின் ஞ்ச்டூடூஞுதூ ப்ரூஃப்களை பார்த்தது ஞாபகத்துக்கு வருகிறது. கதைகளைத் திரும்பத்திரும்ப திருத்தி எழுதுவதை அவர் விருப்பத்தோடு செய்தாரா என்பது எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் போரும் அமைதியும் நாவலை எட்டுமுறை திருத்தி யெழுதியிருக்கிறார். அதற்கப்புறமும் திருத்தங்கள் செய்திருக்கிறார். முதல் வரைவில் படுமோசமாக எழுதுகிறோம் என்ற குற்றவுணர்வில் இருக்கும் என்போன்ற எழுத்தாளர்களுக்கு தல்ஸ்தோயைப்பற்றி கேள்விப்படும்போது ஆறுதலாக இருக்கிறது.

நீங்கள் ஒரு கதையை எழுதும்போது நிகழ்வதை விளக்குங்கள்.

ஏற்கனவே நான் குறிப்பிட்டதைப்போல முதல் வரைவை வேகமாக எழுதி முடித்துவிடுவேன். பெரும்பாலும் கையால் எழுதுவதுதான் வழக்கம். சில நேரங்களில் எனக்கு மட்டும் புரியும் படியாக சுருக்கெழுத்தில் ஓரத்தில் குறிப்புகள் எழுதி வைப்பேன் – திருத்தியெழுதும்போது கவனத்தில் கொள்ள வேண்டிய விஷயங்கள். சில காட்சிகளை முடிக்காமலேயே விட்டு வைப்பேன், சிலவற்றை எழுதாமல் விட்டுவைப்பேன். சில காட்சிகளை பிற்பாடு நுட்பமாக எழுத வேண்டியிருக்கும். எல்லாவற்றையும் நுட்பமான கவனத்தோடுதான் எழுத வேண்டியிருக்கும் என்றாலும் நான் சொல்வது, சில காட்சிகளை இரண்டாவது, மூன்றாவது வரைவு வரை எழுதாமல் விட்டு வைப்பேன். முதல் வரைவில் கதையின் அவுட்லைன். கதை எப்படி அவிழ்கிறது என்பதெல்லாம் முடிவாகிவிடும். அந்த கைப்பிரதியைப் பின்பு தட்டச்சு செய்வேன். அங்கிருந்து அந்தக் கதை இறுதி வடிவம் எடுப்பதற்கான நீண்ட பயணம் தொடங்கும். முதல் வரைவை தட்டச்சு செய்ததும் அதனைத் திருத்தி எழுதுவேன் – சில பகுதிகளை வெட்டி, சில பகுதிகளை புதிதாகச் சேர்த்து, மூன்று அல்லது நான்கு வரைவுகளுக்குப்பிறகு உண்மையான வேலை அப்புறம்தான் வருகிறது. கவிதைகள் விஷயத்திலும் அப்படித்தான். கவிதைகள் நாற்பது, ஐம்பது வரைவுகள் வரை செல்லும். டொனால்ட் ஹால் அவர் கவிதைகளை நூறுமுறைக்கு மேல் திருத்தி எழுதுவதாக என்னிடம் சொன்னார். உங்களால் கற்பனை செய்ய முடிகிறதா?

நீங்கள் எழுதுபவற்றில் எந்தளவுக்கு கடைசியில் வெட்டி எறிந்து விடுகிறீர்கள்?

ஏராளமாக. முதல் வரைவு நாற்பது பக்கங்களுக்கு வந்தால், கடைசி வரைவில் பெரும்பாலும் பாதியளவுக்குத்தான் மீந்திருக்கும். வெறுமனே வெட்டி எறிந்து விடுவதும் சுருக்கி யெழுதுவதும் மட்டுமல்ல. புதிதாகவும் எழுதிச் சேர்ப்பேன். வார்த்தைகளை உள்ளே செருகுவதும்,  வெளியே எடுத்தெறிவதும் நான் சந்தோஷமாகச் செய்கிற விஷயம்.

உங்களை பாதித்த இலக்கிய ஆளுமைகளைப் பற்றி சொல்ல முடியுமா?

எர்னெஸ்ட் ஹெமிங்வே அவர்களில் ஒருவர். அவரது ஆரம்பக் காலக் கதைகள். நான் அதிகம் மதிக்கும் எழுத்தாளர் செகாவ். செகாவ்வை யாருக்குத்தான் பிடிக்காது? அவரது சிறுகதைப் பற்றி மட்டும் சொல்கிறேன், நாடகங்களையல்ல. தல்ஸ்தோய். அவரது சிறுகதைகள், குறுநாவல்கள் அனைத்தும். அப்புறம் அன்னா கரீனினா. ‘போரும் அமைதியும்’ அல்ல. அது மிகமிக மெதுவான நாவல்.

தல்ஸ்தோய்தான் ஆகச்சிறந்த படைப்பாளி. ஐஸக் பேபல், ஃபிளானெரி ஓ கானர், ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸின் ‘டப்ளினர்ஸ்’. ஜான் சீவர். மேடம் பொவாரி. அப்டைக்கின் கூணிணி ஊச்ணூ tணி எணி. கடந்த இரண்டு வருடங்களில் அற்புதமான எழுத்தாளர்கள் சிலரை வாசித்தேன். டோபியாஸ் உல்ஃபின் ஐண tடஞு எச்ணூஞீஞுண ணிஞூ Nணிணூtட அட்ஞுணூடிஞிச்ண Mச்ணூtதூணூண் அபாரமான தொகுப்பு. Mச்து குஞிடணிtt, ஆணிஞஞடிஞு அணண Mச்ண்ணிண, ஏச்ணூணிடூஞீ கடிணtஞுணூ, ங.கு. கணூடிஞிடஞுtt. பல வருடங்களுக்கு முன் செகாவ் அவருடைய நண்பருக்கு எழுதியிருந்த கடிதத்தை வாசித்தேன். அதில் அவர் எழுதியிருந்தார்: நண்பரே, நீங்கள் அசாதாரணமான மனிதர்களைப் பற்றியும், அவர்கள் சாதிக்கின்ற அசாதாரணமான, மறக்க முடியாத சாதனைகளையும் பற்றித்தான் எழுதவேண்டுமென்பதில்லை. அந்தக் கடிதத்திலும் அவரது வேறு பல கடிதங்களிலும் அவர் எழுதியிருந்தவற்றையும், அவரது கதைகளையும் வாசித்தபிறகு என் பார்வையில் பெரும் மாற்றம் ஏற்பட்டது. அதன் பிறகு மக்ஸீம் கார்க்கியின் ஒரு நாடகத்தையும் கதைகளையும் படித்ததும், அவை செகாவ் சொல்வதை உறுதி செய்வதாக இருந்தன. ரிச்சர்ட் ஃபோர்ட் இன்னுமொரு நல்ல எழுத்தாளர். பிரதானமாக அவர் ஒரு நாவலாசிரியர் என்றாலும் மிக நல்ல சிறுகதைகளையும் கட்டுரைகளையும் எழுதியிருக்கிறார். அவர் என் நண்பரும்கூட. என் நண்பர்களில் சிலர் நல்ல எழுத்தாளர்கள், சிலர் சுமாரான எழுத்தாளர்கள்.

அதைப்போன்ற சந்தர்ப்பங்களில் என்ன செய்வீர்கள்? உங்கள் நண்பர்களில் ஒருவர் மோசமான கதை ஒன்றை எழுதி பிரசுரமாகியிருந்தால் எப்படி அதைக் கையாளுவீர்கள்?

அந்த நண்பர் என் கருத்தைக் கேட்டாலொழிய பேசமாட்டேன். அவர் கேட்கக்கூடாது என்றே விரும்புவேன். ஆனால் கேட்டுவிட்டால், அது உங்கள் நட்பை பாதிக்காத வகையில் சொல்லி சமாளிக்க வேண்டியதுதான். உங்கள் நண்பர்கள் நன்றாக எழுதவேண்டுமென்றுதான் விரும்புவீர்கள், ஆனால் சில நேரங்களில் ஏமாற்றமாக இருக்கும்போது உங்களுக்கும் வருத்தமாகத்தான் இருக்கும். உங்களால் எதுவும் செய்யவும் முடியாது.

இப்போதும் கவிதை எழுதுகிறீர்களா?

ஏதோ கொஞ்சம். நிறைய எழுதத்தான் விரும்புகிறேன். ஆறுமாதங்களாக எதுவும் எழுதாவிட்டால் எனக்கு பதற்றமாகிவிடும். நான் இனிமேல் கவிஞன் இல்லையோ, என்னால் இனி கவிதையே எழுத முடியாதோவென்று பயப்படத் தொடங்கி விடுவேன். அப்போதுதான் உட்கார்ந்து சில கவிதைகளை எழுத முயற்சி செய்வேன். வரப்போகும் வசந்த காலத்தில் வெளிவரவிருக்கும் எனது ஊடிணூஞுண் தொகுப்பில் எனது முக்கியமான கவிதைகள் எல்லாமும் இருக்கின்றன.

கவிதை எழுதுவதும், சிறுகதை எழுதுதலும் ஒன்றிற்கொன்று எந்தவகையில் உதவிக் கொள்கின்றன?

இப்போதெல்லாம் இல்லை. நீண்ட காலமாக கவிதை எழுதுவதிலும், கதைகள் எழுதுவதிலும் சமமான ஆர்வம் கொண்டிருந்தேன். எந்த இதழை எடுத்தாலும் முதலில் கவிதைகளை வாசித்து விட்டுத்தான் கதைகளுக்கு வருவேன். இறுதியில் நான் ஒரு தேர்வைச் செய்ய வேண்டியிருந்தது. கதைகள் பக்கம் ஒதுங்கிவிட்டேன். அதுதான் என்னைப் பொறுத்தவரை சரியான தேர்வுகூட. நான் ஒன்றும் ‘பிறவி’க் கவிஞன் அல்ல. ‘பகுதிநேர கவிஞன்’ மட்டும்தான். கவிஞனாகவே இல்லாதிருப்பதைவிட இது மேலானதுதான், இல்லையா?

நீங்கள் வளர்ந்ததெல்லாம் அமெரிக்காவின் மேற்கு கரையோரம், வாஷிங்டனில். அங்கே இருந்தபோது உங்களால் நன்றாக எழுத முடிந்ததா? அல்லது இப்போது கிழக்கே இடம் பெயர்ந்து வந்த இடத்தில் எழுத முடிகிறதா? நான் கேட்க வருவது உங்கள் எழுத்துக்கு ‘வட்டார உணர்வு’ என்பது எவ்வளவு முக்கியம் என்பதைத் தெரிந்துகொள்வதற்காக.

ஒரு காலத்தில் என்னை ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தைச் சேர்ந்த எழுத்தாளன் என்றே நினைத்து வந்திருக்கிறேன். மேற்குக் கரையிலிருந்து வரும் எழுத்தாளன் என்பது எனக்கு முக்கியமாக இருந்தது. ஆனால் இப்போது அப்படி இல்லை. இது நல்லதா கெட்டதா என்று தெரியவில்லை. எங்கெங்கோ சுற்றி, ஏதேதோ ஊர்களில் வாழ்ந்து, புலம் பெயர்ந்தவன் போல எனக்கு இப்போது ‘வேரூன்றிய இடம்’ என்றே இல்லாததைப் போல உணர்கிறேன். எந்த ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தையாவது களமாக வைத்து பிரக்ஞைபூர்வமாக எழுதியிருக்கிறேனென்றால் அந்த இடம் வடமேற்கு பசிபிக்காகத்தான் இருக்கும். குறிப்பாக என் முதல் தொகுப்பின் கதைகள் அப்படித்தான் இருந்தன. வட்டார உணர்வோடு எழுதுகிற ஜிம் வெல்ஷ், வாலஸ் ஸ்டெக்னர், ஜான் கீபிள், வில்லியம் ஈஸ்ட்லேக், வில்லியம் கிட்டரெட்ஜ் போன்றவர்களை மதிக்கிறேன். நீங்கள் குறிப்பிடுவதைப் போல பல எழுத்தாளர்கள் இருக்கின்றனர். ஆனால் பெரும்பான்மையான எனது கதைகள் குறிப்பிட்ட பிராந்தியத்தை மையமாகக் கொண்டிருப்பவையல்ல. அவை எங்கு வேண்டுமானாலும், இங்கே ஸைராக்யூஸில், டக்ஸானில், ஸாக்ராமென்டோவில், ஸான் ஹொஸேவில், ஸான் பிரான்சிஸ்கோவில், வாஷிங்டனில் கூட நிகழலாம். எப்படியிருந்தாலும் எனது பெரும்பாலான கதைகள் வீட்டுகுள்ளேயேதானே நடக்கின்றன!

எந்த விஷயத்தில் உங்கள் கதைகள் வாசகர்களை பாதிக்குமென்று நினைக்கிறீர்கள்? உங்கள் எழுத்து யாரையாவது மாற்றும் என்ற நம்பிக்கை இருக்கிறதா?

உண்மையிலேயே தெரியவில்லை. சந்தேகமாக இருக்கிறது. பெரிய அளவில் எந்த மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தாது, சின்ன அளவில் கூட ஏற்படுத்தாது என்றே நினைக்கிறேன். கலை என்பதே ஒரு பொழுதுபோக்கு வடிவம்தானே? படைப்பாளி, நுகர்வோர் இருவருக்குமே ஒருவகையில் பில்லியர்ட்ஸ் ஆடுவதைப் போல, சீட்டாடுவதைப் போல, அல்லது பவுலிங் போல – ஆனால் கொஞ்சம் உயர்ந்த தரத்திலான கேளிக்கை. இலக்கிய வாசிப்பில் ஓர் ஆன்ம செறிவூட்டம் இருப்பதில்லை என்று சொல்லவில்லை. ஆம், இருக்கிறதுதான். ஒரு பீத்தோவன் கான்ஸெட்டோவை கேட்பதோ அல்லது வான்கோவின் ஓவியத்தின் முன்னால் நின்று அதை அனுபவிப்பதோ, அல்லது பிளேக்கின் கவிதையை வாசிப்பதோ, பிரிட்ஜ் ஆடுவதைவிட, பேஸ்பால் ஆடுவதைவிட அலாதியான அனுபவத்தை ஏற்படுத்தும் என்பது எனக்குத் தெரியும். கலை என்பது எதனெதற்கென்று வரையறுக்கப் பட்டிருக்கிறதோ அவையனைத்திற்குமானதுதான். ஆனால் கலை என்பது ஓர் உயர்நிலை கேளிக்கையும் கூட. இப்படி நான் நினைப்பது தவறா? எனக்குத் தெரியவில்லை. எனது இருபதுகளில் ஸ்ட்ரின்ட்பெர்க்கின் நாடகங்கள், மேக்ஸ் பிரிஷ்ஷின் நாவல், ரில்கேவின் கவிதை, இரவு முழுக்கக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் பார்தோக்கின் சங்கீதம், ஸிஸ்டைன் தேவாலயம், மைக்கேலாஞ்சலோ சிற்பங்கள் பற்றிய தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சி இவற்றை யெல்லாம் படித்து, கேட்டு, பார்த்துவிட்டு இந்த அனுபவங்களினால் என் வாழ்க்கை மாறித்தான் போகப்போகிறது என்று நம்பியிருக்கிறேன். இந்த அனுபவங்கள் என் வாழ்க்கையையே புரட்டிப்போடப் போகிறது. இதை தவிர்க்கவே முடியாது என்று மேற்கண்ட  ஒவ்வொரு நிகழ்வின்போதும் தோன்றியிருக்கிறது. நான் ஒரு மாறுபட்ட மனிதனாக மாறத்தான் போகிறேன் என்று நிஜமாகவே நினைத்திருக்கிறேன். ஆனால் வெகு சீக்கிரமே, என் வாழ்க்கை எந்த விதத்திலும் மாறப்போவதில்லை என்பது புரிந்தது. என்னால் பார்க்கக்கூடிய, உணரக் கூடிய எந்த விதத்திலும். அப்போதுதான் கலை, இலக்கியப் பணியை எனக்கு நேரம் இருந்தால், அதற்கு வசதி இருந்தால், எடுத்துக் கொள்ளலாம்; கலை என்பது ஓர் ஆடம்பரம்; அது என்னையோ என் வாழ்வையோ மாற்றப் போவதில்லையென்று எனக்குப் புரிந்தது. கலையால் எதையும் சாதிக்க முடியாது என்றகொடூரமான நிதர்சனம் எனக்கு உண்டானது அப்போதுதான். ‘கவிஞர்கள் என்பவர்கள் இவ்வுலகத்தின் அறிவிக்கப்படாத சட்டமியற்றுநர்கள்’ என்ற ஷெல்லியின் அபத்தத்தை ஒரு நிமிடம் கூட நம்பமாட்டேன். என்ன ஒரு நம்பிக்கை! ஐசக் டினேசன்  ஒவ்வொரு நாளும் எந்த நம்பிக்கையும், எந்த விரக்தியும் இல்லாமல் ஏதோ கொஞ்சம் எழுதுவதாகச் சொன்னது எனக்கு பிடித்திருக்கிறது. அவர்கள் வாழும் உலகத்தைப் பற்றியோ, அல்லது அவர்களைப் பற்றியோ மனிதர்கள் கொண்டிருக்கும் எண்ணங்களை ஒரு நாவல், அல்லது நாடகம், அல்லது ஒரு கவிதை நூல் மாற்றிவிடும் என்ற நாட்களெல்லாம் – அப்படியெல்லாம் எப்போதாவது இருந்ததா என்ன? – போய்விட்டன. ஓரு குறிப்பிட்ட வகையான மக்களைப் பற்றி எழுதப்படுகிற கதைகள், அவர்கள் வாழ்க்கை முறை பற்றி நாம் ஏற்கனவே தவறாகப் புரிந்து வைத்திருப்பதை மாற்றக்கூடும். என்னைப் பொறுத்தவரை அவ்வளவுதான் சாத்தியமென்று நினைக்கிறேன். கவிதையைப் பொறுத்த மட்டில் வேறு விதமானது என்றுதான் தோன்றுகிறது. என் மனைவி டெஸ் கல்லஹருக்கு அவள் எழுதிய கவிதைகளைப் படித்துவிட்டு, மலையிலிருந்து குதித்து, அல்லது தண்ணீரில் மூழ்கி தற்கொலை செய்து கொள்ளும் எண்ணம் விலகியிருக்கிறது என்று கடிதங்கள் வந்திருக்கின்றன. அது வேறு விஷயம். நல்ல புனைகதை என்பது ஒரு உலகத்திலிருந்து செய்தியை மற்றொன்றுக்கு ஓரளவுக்கு எடுத்துச் செல்வது மட்டுமே. ஆனால் இலக்கியம் ஒருவரது அரசியல் சாய்வை, அல்லது அரசியல் அமைப்பையே மாற்றிவிடுமா, அல்லது திமிங்கிலங்களை பாதுகாக்கவும் ரெட்வுட் மரங்களை வெட்டாதிருக்கவும் செய்யப்படும் பிரச்சாரங்களுக்கு உதவக் கூடுமா என்றெல்லாம் தெரியவில்லை. இலக்கியம் எதையும் செய்ய வேண்டாம். அதைப் படைக்கின்ற எழுத்தாளனுக்கு அது அளிக்கின்ற உன்னதமான பரவசமும், வாசிப்பவனுக்குள் நுழைந்து நிரந்தரமாகத் தங்கிவிடப்போகிற இன்பமும் மட்டுமே இலக்கியத்தின் அழகு. இந்தப் பரவச ஜ்வலிப்புகள், எவ்வளவு மங்கலாக இருந்தாலும், தொடர்ந்து விடாமல் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தாலே போதும்.

***

நன்றி

பவா.செல்லதுரை, வம்சி                                                                        

.

 

 

 

Advertisements