மொழிபெயர்ப்பு – காலம்- மீண்டும் ஆங்கிலத்தில்: டிம் மாலெ தமிழில்: சித்தன் பிரஸாத்

காலம்- மீண்டும்

ஆங்கிலத்தில்: டிம் மாலெ

தமிழில்: சித்தன்  பிரஸாத்

 

 

 

 

 

 

 

 

நாம் சந்திப்பதற்கு  முன்னாலேயே, நீ உன்னுடைய நாட்குறிப்பைக் காட்டியிருந்தாய்.

 

திடீரென உன் வாழ்க்கையிலிருந்து விலகிக் கொள்ளுவதென்கிற என் தீர்மானத்தினால், நீ எந்த அளவுக்கு குழப்பமடைந்திருப்பாய்  என்பதை என்னால் ஊகிக்க முடிகிறது. அந்த அளவுக்கு இந்த சம்பவங்களின் வரிசைக் கிரமம் குறித்து நான் குழப்பமடைந்திருப்பதை ஒப்புக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். மீண்டும் மீண்டும் எல்லாவற்றைக் குறித்தும் என் தலைக்குள்  போட்டு உருட்ட, சகலமும் கலந்து கந்தர்கோலமாகிக் கிடக்கிறது என்கிற உணர்வை என்னால் உதறித் தள்ள இயலவில்லை. இதெல்லாம்  ஒரு காரணமா என்று உனக்குத் தோன்றலாம்.. ஆனால், எனக்கு இந்தக் காரணம் போதுமானது. எனக்குப் புரியவில்லை அதனால் நான் உன்னிடமிருந்து விலகிப் போகவிருக்கிறேன்.

நாம் சந்திப்பதற்கு  முன்னால் நீ உன் நாட்குறிப்புப் புத்தகத்தைக் காட்டினாய்… பின்னர் உன் வரவேற்பறையின்  மரப்பலகை வேய்ந்த தரையில்  நாம் புணர்ந்தோம். செடிகளின்  வழியே வடிகட்டப்பட்டு உள்ளிறங்கிய  சூரிய ஒளியும், உள்ளே தேநீர் கெட்டிலில் நீராவி பெருகும் சப்தமும் இன்னமும் என் நினைவின் தடத்தில் உள்ளது.

பிறகு கட்டிலின்  கால்பகுதியில் நின்றவாறு  நம் மகன் நீ எங்கே போய்விட்டாய் எனக் கேட்டான்.

“ எனக்கும் தெரியல…. சீக்கிரமே திரும்பிடுவான்னு நினைக்கிறேன்” என்றேன்.

இன்று நான் உனது படிப்பறைக்குள் சென்றேன். அதை நீ ஒரு கூடமாக மாற்றியிருந்திருப்பதைக் கண்டேன். நாம் எடுத்துக்கொண்ட ஒவ்வொரு புகைப்படச் சுருளின் முதல் புகைப்படமும் அங்கு எங்கோ இருக்கிறது. ஒவ்வொன்றையும் என்னால் தேதிவாரியாக நாள் கணக்கில் சுட்ட முடிந்தது, நமக்குள் இதுவரை நடந்திராதவற்றையும் கூட என்னால் சுட்டிக் காட்ட முடிந்தது. கண்களைக் குருடாக்கும் வெள்ளை ஒளியினால் ஒவ்வொன்றும் ஓரளவுக்கு மறைக்கப்பட்டு, ஆனந்த நினைவுகளின் கலப்பட குழப்பமாக இருக்கும் அவை முடிவற்று சென்று கொண்டே இருந்தன. ஒரு ஆணிகள் இருந்த குடுவையை கவிழ்த்து விட்டேன். அவற்றை குனிந்து எடுக்க முயற்சி செய்ய, மிக உயரத்திலிருந்து கிழே பார்க்கும் போது ஏற்படும் தலைச் சுற்றலினால், அம்முயற்சியை கைவிட்டுத் திரும்ப வேண்டியதாயிற்று.

 

உன் வீட்டு அடித்தளத்தில்  மிக மூர்க்கமாக நாம் புணர்ந்து  கொண்டிருந்த போதுதான் நீ முப்பரிமாணத்துடன் சேர்ந்த  காலம் உள் அடக்கிய நான்காவது  பரிமாணமான ஸ்பேஸ்டைம் குறித்து சொன்னாய். எதிர்காலம் என்பதும் நிகழ்காலத்தைப் போலவே உண்மையானது என்றாய். நீ எதிர்காலத்தில் இல்லை என்பதற்காக எதிர்காலம் என்பது உண்மையில்லாததாகி விடாதென்றாய். நீ லண்டனில் இருக்கும் போது பாக்தாத் இருப்பதென்பது உண்மையென்பதைப் போலத்தான் அதுவும் என்றாய். தனிமனிதக் காலம், மடங்கும் விண்வெளி, பால் வெளியில் ஒரு புள்ளியிலிருந்தும் காலத்தின் ஒரு கணத்திலிருந்தும் புறப்படும் ஒரு ஒளிவீச்சு செல்லும் பாதையான காலக் கூம்பு என்றெல்லாம் பேசினாய். குளிரில் உன் மூச்சு ஏற்படுத்தும் மூட்டத்தையும், உன் முலைகளின் அசையும் விததையும் தவிர வேறு எதுவும் எனக்குப் புரியவில்லை. திடீரென நாம் மேலும் கீழும் இயங்கும் கண்காட்சி தொடர்வண்டியென ஆனோம். நீ கிரீச்சிட்டுக் கொண்டிருந்தாய். எக்காலத்திலும் இதே போன்றுதான் இருக்கப் போகிறது என்று நீ கத்தினாய். பலூன் வியாபாரியின் கைகளிலிருந்து பலூன்கள் விடுபட்டு வானத்தில் கம்பீரமாக மிதக்கத் தொடங்கின.

அது அழகாக அமைந்திருந்தது.

 

10101010

நீ உன்னை அறிமுகப்படுத்திக்  கொண்ட பிறகு, நாம் நம்முடைய பரிச்சயத்தைப் புதுப்பித்துக் கொண்டோம். எதற்காக நீ ஒரு ’டிரைவ்-இன்’-னை தேர்வு செய்தாயெனக் கேட்டேன். நீ உன் மனதாழத்தில் இரண்டாம் வரிசை திரைப்படங்களின் மீது ஒரு கனிந்த ஆர்வம் வைத்திருப்பதாகத் தெரிவித்தாய். அவற்றின் உள்ளார்வ அக்கறை மீது தனக்கு ஒரு ஈர்ப்பு இருப்பதாகக் கூறினாய். மிகுதியான பணமுதலீட்டுடன் தயாரிக்கப்படும் திரைப்படங்கள் நம்மிடம் இப்போதெல்லாம் தூண்டத் தவறிவிட்ட கற்பனையை இவை தூண்டுவதாகச் சொன்னாய். அந்த வகையில் பார்க்கும் போது, எவ்வளவுதான் மனச் சோர்வை ஏற்படுத்தினாலும், அறிவியல் புனைக் கதைகள் நிச்சயமாக ஒரு எதிர்காலம் உண்டு என்று நம்பிக்கை கொண்டுள்ளன. நாம் அரங்கில் இருந்தோம். நம் முன்னால் முதலீட்டாளர்கள் கூடியிருந்தனர். அவர்களிடம் நீ உன் இயந்திரத்தைப் பற்றி விரிவுரையாற்றிக் கொண்டிருந்தாய். அவர்கள் தலையசைத்து புன்னகைத்துக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களுக்கு நீ சொல்லுவது எதுவும் புரியவில்லை என்றாலும், நிபுணர்கள் உன் இயந்திரத்தின் பயன்பாட்டைப் பற்றி விரிவாக ஏற்கெனவே நம்பிக்கையுடன் பரிந்துரைத்திருந்தனர். என்னத்தான் ஆனாலும் இது போர்காலம் அல்லவா! காப்பி படுமோசமாக இருந்தது. நான் என் இருக்கையில் அமர்ந்து தவித்துக் கொண்டிருந்தேன். நீ அங்கு பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தாய். எந்திரம் பழுதாகிப் போனால் என்னவாகும் என்பதை அங்கிருந்த எவருக்கும் கேட்பதற்குக் கூட தோன்றவில்லை.

 

இன்று அடுக்களையின் தரையில் ஒரு முட்டையின் பகுதிகள் தாமாகவே வந்து  கூடிக் கொண்டிருந்த்தைக் கண்டேன். முட்டையின் இறுதிப் பகுதி வந்து ஒட்டிக் கொள்ளும் போது ஒருவித் ‘ப்ளக்’ என்கிற சப்தமெழுப்பியது. பின்னர், அது காற்றில் மேலே மேலே எழும்பி அடுக்களை மேடையில் சென்று இருந்து கொண்டது. தலைக்கு மேலே ஒரு ஹெலிகாப்டர் சப்தமெழுப்பியபடி பறந்து சென்றது. நம் மகன் உள்ளே வந்து தான் பயப்படுவதாகச் சொன்னான். அவனிடம் என்ன சொல்லுவதென்றே எனக்குத் தெரியவில்லை. யுத்தம் தொடங்கிவிட்டது. எப்போது எப்ப்டி அது முடிவுறும் என்று யாராலும் சொல்ல முடியாது.

நீ இந்த கடிதத்தை வாசித்தபோது உன் முகத்தில்  தோன்றிய உணர்வுகள் எனக்கு நினைவுக்கு வருகிறது. “ நாம் இப்படியானதொரு  வாழ்க்கை வாழ வேண்டியவர்களில்லை” என்று நான் கடித்தின் இறுதி வரியாக முடித்திருந்தேன். அது உன் கண்களோரத்தில் நீர் கோர்க்க வைத்தது.  நீ நம் மகனிடம் திரும்பி நான் சென்றுவிட்டேன் என்பதை விவரிக்க முயற்சித்தாய். ஆனால் நீ எப்படி விவரிக்க முடியும்? ஒரு குழந்தைக்கு ‘சென்றுவிட்டார்’ என்பதை எவ்வாறு புரியும்படி சொல்ல முடியும்? பிறகு நாம் நட்சத்திரங்களுக்குக் கீழே படுத்திருந்தோம். வாணவேடிக்கைகள் ஆரம்பமான வேளையில் நீ என்பால் சரிந்து என்னை முதன்முதலாக முத்தமிட்டாய். சோளப்பொறியைப் போன்று வாசமளித்தாய். நீ ஒரு புதிய கணவனை தேர்ந்து கொண்டதற்கு நான் உன்னை கடிந்து கொள்ள முடியாதுதான்.

நீ இறுதியாகத் திரும்பி வந்த போது இன்னும் இளமையாக  இருந்தாய். நம் இருவருக்குமே அது தாங்கிக் கொள்ளவியலாததாக இருந்தது என்று நான் நினைக்கிறேன். ஒரே விதமான நினைவுகளை நாம் அதன் பிறகு பகிர்ந்து கொள்ளவில்லை. நீ என்னை அணைத்துக் கொண்டு, நீ பெரிதாக ஒன்றும் மாறியிருக்கவில்லை என்பது ஒரு பொருட்டல்ல என்று சொன்னாய். ஆனால் நம் இருவருக்குமே இப்போது அது உண்மையல்ல என்று தெரியும் என்று நான் நினைக்கிறேன். காலம் மனிதர்களை மாற்றியது. அப்படித்தான் அது செயல்படுகிறது.

       0101010101

இன்று நான் அடித்தளத்திற்குச்  சென்று இயந்திரத்தைப் பார்த்தேன். நீ அதன் இயக்கத்தைத் துவக்கி  வைத்த நாள் இப்போதும் என்  நினைவிலிருக்கிறது. நீ பத்திரிகை நிருபர் கூட்டத்தின் முன்பாக நம் மகனுடனும் அருகில் உன் புதிய கணவனுடனும் நின்று கொண்டிருந்திருப்பாய். காலம்,மரணம் இவற்றின் சர்வாதிகாரம் குறித்தும், அவற்றின் மீது அறிவியல் பெரும் வெற்றியைக் குறித்தும், அது நம்மை எவ்வாறு விடுதலை செய்தது என்பதைக் குறித்தும் நீ உன் சொற்பொழிவை ஆற்றுவாய். ஆனால், உனதுள்ளே, இதை பார்ப்பதற்கு அவர் என்னுடன் இருந்தால்…., என்று யோசித்தவாறு இருப்பாய். இது எனக்கு உறுதியாகத் தெரியும். காரணம், நாம் சந்திப்பதற்கு முன்பே நீ உன் நாட்குறிப்புப் புத்தகத்தை எனக்குக் காட்டியிருந்தாய். நீ இந்த நாள் குறித்தும் அதில் எழுதியிருந்தாய். எப்படி உன்னால் எழுதாமலிருக்க முடியும் ? இது உன் வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கியமான நாளல்லவா? நீ எங்களை பகைவனிடமிருந்து காத்து யுத்தத்தை நிறுத்தியிருக்கிறாய்.  இதை நிறுத்துமாறு நீ என்னிடம் கேட்டாய். நான் ஒன்றும் செய்வதற்கில்லை.கடந்த காலத்தைப் போலவே எதிர்காலமும் உண்மையான ஒன்றுதான். இனிமேல் முன்பு என்பதோ பின்பு என்பதோ கிடையாது.  உன் காரணமாகத்தான் , அவ்வாறு ஒருபோதும் இருந்ததில்லை.

நாம் இப்படியானதொரு  வாழ்க்கை வாழ வேண்டியவர்களில்லை

•••

Advertisements