கவிதை – வித்யாஷங்கர் கவிதைகள்

 

வித்யாஷங்கர் கவிதைகள்

 

 

 

 

 

 

 

 

என் கவிதைக்கான

முதல் வரிக்கு உரியவள்
இப்போது இவ்வுலகில் இல்லை
பூமிக்கு தந்து
காத்து வளர்த்த
தாயும் இப்போது இல்லை
சிநேகத்தோடு
இலக்கியம் பகிர்ந்த நண்பனும்
முதலில் இறந்து போனான்
கணியன் பூங்குன்றனின்
கவிதை வரிகைளை
எங்கோ ஒருவர்
யார்க்கோ
படித்து காட்டிகொண்டிருக்கிறார்
வீடு
அன்பின் கசிவற்ற
சுவர்க்களால் ஆனது
புன்னகை க்கவோ
வாய் விட்டு சிரிக்கவோ
இடமற்றது
விருந்தினர்கள்
வந்து தங்க லாயகற்றது
சிறு வெளிச்சமும்
நுழைந்து விடாதபடி
இண்டு இடுக்குகள்
திரை சீலைகளால் மூடப்பட்டது
எந்த கடவுளின்
கருணை பார்வையும்
விழுந்து விடாதபடி
கவனமாக கட்டப்பட்டது
எப்போதும்
துயர்படிந்த சுவர்களிடையே
தொலை காட்சி தொடர்கள்
மேலும் துயரங்கள் பூச
அனுமதியுண்டு
இது தண்டனை சிறையல்ல
குறைந்த வருவாயில்
என் குடும்பம் வாழும் வீடு
•••
Advertisements